mango's ??
Omhoog

plant Ė vrucht Ė gebruik Ė voedingswaarde Ė literatuur

De botanische naam van de mangoboom, Mangifera Indica, geeft een aanduiding van de herkomst. Meer precies aan de voet van het Himalaya-gebergte (in het huidige India en Myanmar) zou deze boom circa 4000 v. C.ontstaan zijn en zich later hebben verspreid over het hele Indische subcontinent en Zuid-Oost-AziŽ. Maar niet voordat men de wilde mangoboom begon te cultiveren (circa 2000 v. C.) en de oorspronkelijke vrucht, met haar walgelijke terpentijnsmaak en vezelige textuur, plaatsmaakte voor de delicieuze mangovrucht zoals we die nu kennen. Wat meer mango-geschiedenis vind je hier.

De plant
mangoplant Mango's groeien aan stevige, vertakte, immergroene, bomen. Deze kunnen tot 40 meter hoog worden en hebben een zeer rijkbebladerde bolvormige kruin. De stevige, leerachtige, bladeren staan spiraalvormig ingeplant op de takken. Ze zijn smal en lang (max. 40 cm) en staan op een bladsteel met aan de voet een duidelijk gewrichtje (een pulvinus). De boom vormt een zes meter lange spilwortel die voor de verankering zorgt. Vlak onder het bodemoppervlak ontstaat een dicht netwerk van fijne wortels die voedsel en water uit de bodem opnemen. De bloeiwijze ontstaat op het uiteinde van een jonge tak en draagt duizenden kleine, geelgroene bloemetjes. Er zijn mannelijke en tweeslachtige bloemen. De bloemen trekken, door geur en door nectarproductie, insecten aan. Deze brengen het pollen over naar de stamper van de vrouwelijke bloemen. Uit de vruchtbeginsels ontstaat de vrucht. 

naar boven

De vrucht
Naargelang het geteelde ras variŽren de vruchten sterk in grootte. Sommige rassen leveren kleine vruchtjes van ongeveer 2.5 cm, andere produceren reusachtige vruchten van meer dan 25 cm en met een gewicht van ruim 1 kilo. Het ras Haden levert vrij grote vruchten van ongeveer 0.5 kg. Deze variŽteit kent een sterke opgang. De vruchten hebben een dunne leerachtige schil. Deze schil, die groen, rood of geel kan zijn, bevat een wit melksap. Sommige mensen reageren allergisch op deze latex. Door de vrucht grondig te schillen kan men dit euvel snel oplossen. Het vruchtvlees kan vezels bevatten, bij de betere rassen komt dit echter slechts in geringe mate voor. Ook de terpentijnsmaak varieert van ras tot ras. De beste rassen hebben gelig, zacht, vruchtvlees en een milde, zoete smaak. De vrucht is uitzonderlijk rijk aan vitamine A, per gewicht bevat de mango 20 keer meer vitamine A dan de sinaasappel.

naar boven

Gebruik
Mango's voor de export worden onrijp geplukt. De vruchten worden dan in gekoelde laadruimten naar onze streken getransporteerd. Dit proces kan nadelige gevolgen hebben voor de smaak. Mango's die te koel vervoerd werden, vertonen vaak grijze vlekken op de schil. De vrucht wordt op drie manieren geconsumeerd. Rijpe vruchten worden rauw gegeten, in Thailand en op de Filipijnen eet men de vrucht het liefst groen en onrijp. Onrijpe vruchten worden ook verwerkt in chutney's of als siropen en pasta's. Uit de pitten bereidt men veevoeder, of in tijden van schaarste een meel dat geschikt is voor menselijke consumptie.  

naar boven

Voedingswaarde per 100 gram:  

CalorieŽn 60 Kcal
Koolhydraten 15 g
Calcium 10 mg
Natrium 3 mg
Kalium 214 g
Ijzer 0,8 mg
Vitamine A 0,21 mg
Vitamine B1 0,05 mg
Vitamine B2 0,06 mg
Vitamine B6 0,16 mg
Vitamine C 53 mg
B-Caroteen 0,45 mg

naar boven

Literatuur

Heywood, V.H. (1993) Bloeiende planten van de wereld. Thieme
Jenuwein, H. (1988) Avocado, Banana, Coffee. How to grow useful exotic plants for fun. British Museum Natural History
Pijpers, D., Constant, J.G. & Jansen K. (1985) Fruit uit alle windstreken. Het Spectrum
Purseglove, J.W. (1968) Tropical crops : Dicotyledons, Volume 1. Longman
Simpson, B.B. & Conner-Ogorzally, M. (1986) Economic botany. Plants in our world. Mc- Graw-Hill
Verheij, E.W.M. & Coronel, R.E. (eds) (1991) Plant resources of South-East Asia vol. 2 Edible fruits and nuts. Pudoc Wageningen.

naar boven